gedichtverhaalbeeldfilmtoneel

 

Smederij

Zo ver terug, ik was er recent geleden
vandaar een zelfde weg gelopen ook al
was het zicht afwezig maar ik kon hopen
dat ik als Hephaistos was, aan het smeden.

Nu is het zicht aan het groeien en rijpheid toe
in de herkenning van een beweging die alles drijft
toch telkens in cyclisch spiraal dieper en ruimer blijft
om lelies te laten bloeien in scheuren van verlies.

Deze kracht eenmaal herkent
is wat je vanaf dat moment ook bent
de montage die het leven is gaat dansen
rond vreugdevuren over het gemis

van voor-spiégelingen die niet kloppen,
weemoedige moerassen die maar kort kunnen foppen
daarvoor inplaats de vreugde van het contact met de zwarte ziel
die mij de vertaling geeft van alles wat mij in het verleden beviel.


 

verder