gedichtverhaalbeeldfilmtoneel

pantseren

In een interview zegt de actrice, dat is belangrijk, een verhaal maken van je leven, zodat je het kunt verwerken. Het leven een naam geven, het leven benoemen is ook de activiteit van de schrijver die het leven zin wil geven. Van schrijvers wordt vaak gezegd dat het gevoelige geesten zijn. Schrijvers zelf zeggen dat ook over collega-schrijvers en bedoelen dat als een karaktertrek of psychische gesteldheid die ze waarderen. Waarschijnlijk zijn het misschien dan ook kwetsbare en vaak eenzame mensen en ze horen daar dan tegelijk ook zelf bij.

Gevoelige mensen worden snel door de medemens pijn gedaan ook al is dat vaak helemaal niet de bedoeling. Behalve terugslaan kan verweer daarentegen ook de vorm aannemen van zich pantseren, een harnas gaan dragen of een schild aanschaffen en hanteren. Het is een vorm van afstand nemen, tussen twee lichamen komt een nieuw object te staan.

De persoonlijkheid van de ander die de pijn veroorzaakt eens aandachtig bekijken en onder de loep nemen kan zo'n harnas of schild zijn. Gedrag en uitspraken die pijn doen maar ook die blijk geven van aandacht en waardering, kunnen zo in een passende en juiste kontekst worden geplaatst. Een dergelijk pantser leidt tot beter wederzijds begrip en waardering, het is ook een vorm van beschaving. Bovendien wordt het mogelijk om een keuze te maken tussen geraakt of niet geraakt willen worden. Een verschijnsel of ervaring die van buiten af komt een naam geven en analyseren maakt het mogelijk om een reactie daarop bewust de gewenste vorm te geven.

Benoemen is bewust worden en bewustzijn is een voorwaarde voor doelgericht praktisch handelen. De taak die de schrijver zichzelf heeft gesteld is om hetzelfde te doen met een hele omgeving, met een situatie waarin mensen zich bevinden en zich tot en met elkaar verhouden, met een proces van handelen van bepaalde personages ten opzichte van elkaar of de innerlijke conflicten en overwegingen die zich in het innerlijk van een specifiek karakter of personage kunnen afspelen. Wanneer er bij een schrijver eventueel sprake is van een lijden aan de wereld of aan de realiteit van het leven, wat bij gevoelige of zeer gevoelige en kwetsbare mensen niet zelden het geval is, dan geeft hij daarmee zijn omgeving vorm en valt er zodoende mee en soms ook zelfs van te leven.

 

verder